Februari 2005
We hebben nu definitief besloten voor adoptie te gaan en sturen onze gegevens door naar Kind & Gezin.
Kort hierna ontvangen we ons bewijs van registratie en een adoptiemap omtrent “Interlandelijke Adoptie”. Onze gegevens worden eveneens doorgestuurd naar het voorbereidingscentrum “Triobla” voor de voorbereidingssessies.
In de adoptiemap vinden we informatie over de juridische aspecten van adoptie, de te volgen procedure, de verschillende adoptiediensten, de adoptiedriehoek, nazorg en hulpverlening.
Ondertussen hebben we ook al heel het internet afgeschuimd op zoek naar informatie over adoptie en de verschillende mogelijke herkomstlanden.
Onze keuze gaat zondermeer uit naar Zuid-Afrika en wel om een aantal redenen.
We hebben een goed gevoel bij de adoptiedienst FIAC en hun contact in Zuid-Afrika, ABBA Adoptions. Dit voornamelijk omwille van de opvang, begeleiding en betrokkenheid van de afstandsmoeders. Ook de leeftijd van de kindjes en de wachttijd valt mee.
Bovendien is Lee-Anne, onze schoonzus, afkomstig van Zuid-Afrika. Het lijkt ons dan ook leuk voor ons toekomstig kindje om, via haar, ervaringen op te doen over de cultuur, de gewoonten en de paradoxen van dit prachtige land.
Zuid-Afrika zal het dus zijn!

Maart – Juni 2005
We beginnen met de voorbereidingscursus, die op 6 dagdelen doorgaat en waar we uiteraard beiden dienen op aanwezig te zijn.
Tot ons genoegen stellen we al van bij de start vast dat deze vorming gegeven wordt door twee toffe madammen en dat het er hoegenaamd niet betuttelend aan toe gaat.
In de verschillende dagdelen wordt er dieper ingegaan op ondermeer het rouwproces van de drie partijen: de kinderloze wensouders, het voor adoptie afgestane kind en de biologische moeder die afstand doet van haar kind.
Het belang van de drie partijen werd ons aan de hand van de adoptiedriehoek (geboortemoeder-kind-adoptieouders) toegelicht. Verder werd er stilgestaan bij de opeenvolgende stappen in het hechtingsproces en mogelijke problemen hieromtrent.
Ook een debat voor alle cursisten van de verschillende groepen staat op het programma. Hier krijgen we de getuigenissen te horen van een afstandsmoeder, een adoptiekind (25 jaar) en een adoptiemoeder.

Augustus 2005
Kort na de voorbereidingscursus krijgen we van het Centrum voor maatschappelijk welzijn ‘CAW De Visserij’ een invullijst met daarin allerhande vragen ter voorbereiding van hun gesprekken met ons.
In deze vragenlijst wordt gepeild naar het waarom van de adoptiewens, allerhande persoonlijke gegevens van ons en onze naaste families, onze gewoonten, …

September 2005
Omwille van de nieuwe procedure dienen we te verschijnen voor de rechtbank om ons maatschappelijk onderzoek aan te vragen. Van zodra het juridisch mogelijk is, laten we ons op 02 september op de rol zetten en krijgen we dan een zittingsdatum, zijnde 04 oktober. Om deze stap te vieren rijden we door naar de Ardennen waar we een verblijf voor een lang weekend met Toby, de hond hadden geboekt.

Oktober – November 2005
Op 04 oktober verschijnen we op de rechtbank waar we geduldig moeten wachten tot alle advocaten hun zaak gepleit hebben om daarna te horen te krijgen van de jeugdrechter dat er voor hen niets duidelijk is en dat hun bevel tot maatschappelijk onderzoek zal uitgesteld worden tot … 08 december.
Helemaal ondersteboven bellen we naar Kind & Gezin, waar men ons vertelt dat wij in een overgangsperiode zitten waar dus ondertussen ook een overgangsprocedure werd voor gemaakt. Ze stellen ons voor alvast contact op te nemen met het Centrum voor maatschappelijk welzijn ‘CAW De Visserij’. Tot onze verbazing krijgen we daar onmiddellijk de data te horen waarop het maatschappelijk onderzoek gepland is. Of we vrij zijn? Uiteraard!
Bij het legen van de postbus ’s avonds, vinden we dan ook de brief met data van het CAW.
Toch wel een beetje zenuwachtig bieden we ons op 19 oktober aan in Gent bij het CAW, waar we ontvangen worden door een vriendelijke maatschappelijk assistente.
Het eerste gesprek verloopt goed maar het doet toch wel raar zoveel van je zelf te moeten blootgeven aan tenslotte vreemde mensen. Bovendien zijn het die mensen die uiteindelijk door hun advies een belangrijk aandeel krijgen in de koers van ons verdere leven.
Na dit gesprek worden we naar huis gestuurd met een beetje huiswerk, het schrijven van ons levensverhaal.
Ons ‘levensverhaal’ bezorgt ons de nodige kopzorgen maar na een moeilijke aanvang, slagen we er toch in ons leven weer te geven op papier en wordt alles netjes op tijd opgestuurd ter voorbereiding van ons volgend gesprek met ditmaal de psycholoog.
Tijdens het gesprek met de psycholoog kunnen we ons niet ontdoen van de indruk dat onze zin voor humor hier niet gesmaakt wordt. Voor de rest loopt het gesprek verder vlot.
Tijdens het thuisbezoek op 07 november krijgen we een eerste evaluatie en krijgen we dus al eens te horen dat ze toch wel wat problemen hebben met onze tijdsbesteding. Het lijkt alsof het hebben van een eigen zaak en graag werken onmiddellijk geassocieerd wordt met onvoldoende tijd kunnen vrijmaken voor de opvoeding van een adoptiekind.
Ons huisje wordt ervaren als klein maar gezellig. Een definitie waar we ons wel kunnen in vinden. Ook een pluspunt: de hond heeft zich voorbeeldig, lees: niet al te enthousiast, gedragen.
Na het laatste gesprek op 14 november 2005, komen we toch wel met een beetje een wrang gevoel buiten, we hebben de indruk dat we hen niet echt kunnen overtuigen hebben wat onze tijdsbesteding betreft.
Ons gevoel heeft ons niet bedrogen, na de groepsevaluatie krijgen we telefoon dat ze ons graag nog een vijfde keer terug zien op 05 december. De paniek slaat ons om het hart!
We beginnen weer overal rond te bellen en kunnen uiteindelijk een vroegere datum bekomen voor het gesprek.
Het vijfde gesprek verloopt al iets positiever en we slagen erin om een aantal misverstanden op te helderen. Helaas willen ze hun besluit niet persoonlijk aan ons meedelen gezien het enkel over een advies gaat en de rechtbank uiteindelijk het geschiktheidvonnis uitspreekt.
Nu is het dus wachten op het rapport met hun advies dat ze moeten doorsturen naar de rechtbank. Daarna krijgen we een termijn van 2 weken om dit rapport op de rechtbank te gaan inlezen vóór de uiteindelijke uitspraak.
Gezien de vertraging omwille van het vijfde gesprek, is het advies van het CAW niet tijdig klaar voor onze zitdag. Op 17 november melden we ons toch persoonlijk aan op de rechtbank om uitstel te vragen. Dit keer valt alles reuze mee: zowel de jeugdrechter, de griffier als de procureur waren drie zeer vriendelijke vrouwen die met ons meeleefden en ons onmiddellijk een nieuwe datum, 08 december, gegeven hebben.

December 2005
Helaas is voor deze datum ons advies ook niet klaar (ziekte en verloven in het CAW strooien nu roet in het eten). Opnieuw melden we ons aan op de rechtbank bij dezelfde jeugdrechter.
Maar met de eindejaarsperiode in zicht en de daaraan gekoppelde vakanties zal ons geschiktheidvonnis geen geschenkje worden voor onder de kerstboom.
28 december wordt dan eindelijk het verslag ingediend bij de rechtbank. Uiteraard gaan we dit onmiddellijk gaan inkijken. We beginnen achteraan waar geschreven staat dat ze ons een positief advies geven. Hoera, nu nog de papierwinkel en we zijn terug een stapje dichterbij.

Januari 2006
Tijdens de zitting van 26 januari wordt het advies van het CAW bekrachtigt door de jeugdrechtbank.
Vanaf nu kunnen we dan ook contact opnemen met een adoptiedienst van onze keuze.
Zonder dralen maken we een afspraak met FIAC (Flanders Intercounty Adoption Care) die onder andere adopties begeleiden vanuit Zuid-Afrika.

Februari – Maart 2006
Ons eerste contact met de mensen van FIAC stelt ons gerust. We krijgen voldoende informatie over de organisatie zelf en de werking in Zuid-Afrika. Uiteraard dienen we ook hier nog een aantal documenten in te vullen die zullen gebruikt worden om enerzijds ons dossier in orde te brengen, anderzijds voor de matching (kiezen van adoptiegezin voor een welbepaald kindje)
Ook dienen we een geloofsbrief op te stellen gezien de christelijke levenshouding van ABBA Adoptions.
Eveneens wordt een fotoalbum verwacht waarin we onszelf voorstellen, onze familie, vrienden en ons leven. De geboortemoeder kiest de adoptieouders ondermeer op basis van dit album. We zorgen er dan ook voor dat het mooi wordt.
Na het ondertekenen van ons contract (16 februari 2006) en het indienen van alle noodzakelijke documenten en fotoalbum met geloofsbrief einde maart, is het nu wachten op het verslag van het openbaar ministerie. De nieuwe wetgeving vereist dit verslag, dat gemaakt wordt op basis van het maatschappelijk onderzoek en het verschijnen voor de rechtbank.
Tot onze verbazing worden we ook nog door de plaatselijke politie opgeroepen voor het maken van een proces verbaal van verhoor. Dit is gelukkig niet in ieder juridisch arrondissement nodig. Het gesprek had veel weg van een kruisverhoor!

April 2006
We hebben op 11 april het bericht gekregen van de rechtbank dat ons dossier werd overgemaakt aan de Federale Centrale Autoriteit.

Mei 2006
Bericht gekregen van FIAC: ons dossier werd op 09 mei doorgestuurd naar Zuid-Afrika.
Van hieraf kunnen we enkel nog wachten ….
Op 15 mei zien we een aantal mede kandidaat-adoptanten tijdens een informatieavond over seropositiviteit en HIV in Zuid-Afrika.

September 2006
We hadden het gehoopt maar eigenlijk niet verwacht dat het zo snel ging gaan …
Op 05 september omstreeks 11u30 krijg ik telefoon op het werk. Van zodra ik hoor dat het iemand van FIAC is die voor ons goed nieuws heeft, is alle concentratie zoek.
Ik hoor nauwelijks dat we een dochtertje toegewezen hebben gekregen en dat ze geboren is op 20 juni 2006. Of het voor ons mogelijk is langs te gaan om het kindverslag te lezen?
Om 14 uur komen we bij FIAC aan waar ze ons in alle rust het kindverslag laten doornemen. Ook de eerste fotootjes zijn erbij!
Het is niet moeilijk voor ons om onmiddellijk akkoord te gaan. We krijgen een klein, mooi gezond meisje en zijn bovendien door haar moeder zelf gekozen. Meer konden we ons niet wensen.
Vanaf nu breekt er dus een drukke tijd aan waarin we vliegtuigtickets moeten boeken, documenten verzamelen, kleertjes kopen, adoptielijst vervolledigen, alles klaarzetten en ons professionele taken afronden. Maar met mooie vooruitzichten doen we dit alles met veel energie…
Onze reis kan je volgen onder de link Reisverslag.